De bergen dichterbij halen
Hoewel mijn achternaam ‘van den Bergh’ is, zitten de bergen niet in mijn genen. Daar werd ik tijdens mijn eerste wandeling meteen fijntjes op gewezen. De wandeling richting de bergen was geen vlak landschap, het pad ging omhoog. Ik had de horizontale afstand op de kaart bekeken, maar niet gelet op de hoogtelijnen. Al na een paar honderd meter was ik buiten adem en nat bezweet. Het fysieke aspect om in contact te komen met de berg, werd me al snel duidelijk. Ik diende mij nederig en als een beginneling op te stellen tegenover deze grootmacht. Ook realiseerde ik me dat mijn aandacht steeds op de berg daar – op afstand – was gericht, terwijl ik ook echt wel op een berg liep. De bergtop waar mijn blik door werd getroffen wilde ik bereiken en omarmen. Ik kon echter lopen wat ik wilde, ik kwam er niet. Of ik bleek ineens aan de andere kant van de berg te zijn beland. Bovendien zorgden de hoge sneeuw en het voortdurende lawinegevaar voor een barrière tussen mij en de bergtop.
Om mijn gedachten tijdens de wandelingen vast te houden, nam ik elke dag een steen mee van de berg die ik had bezocht. In mijn atelier legde ik de steen op een velletje papier waarop ik een paar aantekeningen schreef, de datum en de locatie vanwaar ik de steen had meegenomen. Dit hielp me om de berg dichterbij te halen, in mijn handen te nemen, om mij heen te verzamelen en ermee te communiceren. ‘Zou de steen een kleine berg kunnen zijn?’
Het landschap op mijn tafel begon haar eigen verhalen te vertellen. Verhalen over herinnering, tijd, aantrekkingskracht, aanraking, verval, winterslaap, uiteenvallen en transformatie. De stenen kregen een stem en gingen met mij in gesprek. Arne Naess (filosoof en grondlegger van ‘deep ecology’) heeft eens gezegd dat een berg leeft, maar een steen niet. Mijn ervaringen hebben me geleerd dat er in elke steen levensenergie zit. Ik heb dit werk — mijn verzameling stenen en aantekeningen — de titel Lithic Imaginaries gegeven. Aan het einde van mijn residency heb ik de stenen gefotografeerd en vervolgens achtergelaten in de rivier de Inn. Ze leven nu verder in de rivier, vanwaar ze verder drijven. Van de foto’s en teksten maak ik binnenkort een boekje in risoprint. Dat zal ook onderdeel gaan uitmaken van de uiteindelijke filminstallatie.
